Odparłem:
- Postaram się. - Zapadłem się w swoich ramionach, chcąc jak najbardziej ukryć rumieniec. Nie pojmowałem tego, że nagle z pewnego siebie mogę stać się podwładny komuś. Obstawiłem, że po prostu miałem limit ilości pewność siebie. Po chwili udało mi się ogarnąć, choć wciąż byłem pewny, że jestem czerwony jak truskawka. Pozbierałem talerze, przy czym pomogła mi Serenity. Byłem ogromnie zły na to, że moje ręce się tak trzęsły. Naprawdę nie rozumiałem co się ze mną działo do jasnej ciasnej. Upuściłem talerz, więc zacząłem zbierać po kolei kawałki porcelany. Raven po chwili przyszedł i zaczął się ocierać o mnie, przez co przewróciłem się na podłogę. Niechcący zacisnąłem dłoń, w której trzymałem potłuczony talerz. Wypuściłem elementy z dłoni. Serek podeszła do mnie zmartwiona i obejrzała ranę. Pomogła mi wstać i zaprowadziła mnie do łazienki. Czułem się jak małe dziecko i cały czas się upierałem, że sobie poradzę. Ona tylko się ze mnie śmiała i mówiła, że mam jej to zostawić, przez co się rumieniłem jakoś oszalały. Założyła mi bandaż i pocałowała wnętrze mojej dłoni. Patrzyłem na nią zdziwiony, a ona tylko się uśmiechnęła. Nachyliłem się i pocałowałem ją lekko. Powiedziałem:
- Dziękuję, Serku...
< Serek? ^~^ >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz