Spojrzałam na Rufusa i gdy zobaczyłam jego wyraz twarzy, zapytałam, martwiąc:
- Rufi, wszystko w porządku?
- Tak - Odparł, ale jakoś mało przekonująco.
- Rufus, powiedz - Usiadłam na jego brzuchu, kładąc nogi po bokach jego brzucha. - Proszę.
Chłopak spojrzał na mnie i powiedział:
- Coś mi się przypomniało...
- Pewnie z czasów jak byłeś aniołem. Mam rację? - Niepewnie kiwnął głową, a ja uśmiechnęłam się lekko. Położyłam się z powrotem na klatce piersiowej chłopaka i zapytałam - Jak to jest? Jak to jest być dobrym?
Spojrzał na mnie pytająco, a ja powiedziałam:
- Jestem demonem przecież, nie wiem jak można być dobrym. Może się wydawać, że jestem dobra, milutka, łagodna, ale...
Westchnęłam, kończąc tym swoje zdanie...
< Rufus? >
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz